wtorek, 23 kwietnia 2013

Pani Styles.

Wszystko było dopięte na ostatni guzik, Harry nocował dzisiaj u kumpla razem z chłopakami a ja razem z Danielle,Eleanor i Gemmą u jego rodziców. Była z nami tez Darcy,ale ona jak zawsze chyba po prostu prześpi tą ważną uroczystość. Byłyśmy juz w domu,wszystko w ogrodzie było gotowe,więc nie było wielkiego problemu. Restaurację załatwiliśmy jako ostatnią tylko dlatego,że jest ona prawie w miejscu gdzie odbędzie się ślub,czyli po prostu kilka kroków dalej, a jej główne wejście jest go ogrodu,więc jakoś udało nam się wszystko pozałatwiać. Założyłam na siebie wszystkie najważniejsze rzeczy, a po chwili już miałam na swoim ciele lekką białą suknię która pomogła mi wybrać Danielle,dziewczyny przyjrzały mi się dokładnie i prawie umarły z wrażenia. -Boże Jade...wyglądasz niesamowicie-powiedziała do mnie Eleanor,która prawie sie popłakała,przytuliłam ją do siebie jak potem resztę dziewczyn -Jesteście wspaniałe,dziękuję wam-powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko. Po chwili do pokoju weszła stylistka która zajęła się detalami...w sumie dla mnie bardzo ważnymi detalami,zajęła się moimi włosami, a potem makijażem,który delikatnie podkreślał moje rysy twarzy. Wszystko prezentowało się rewelacyjnie. Dziewczyny dopięły do swoich sukienek, w tym samym momencie kiedy ja przeglądałam się w lustrze weszły dwie mamy,Anne razem z moją rodzicielką uśmiechnęły się na mój widok -Pięknie wyglądasz skarbie-powiedziała do mnie mama zbliżając się trochę -Zabierzemy Darcy-dodałą potem Anne i wzięła nosidełko do rąk -Wszystko jest w torbie która leży przy ścianie,spakowałam najważniejsze rzeczy jakby się coś działo...-zaczęłam jednak jedna z matek przerwała mi i uśmiechnęła się -Już spokojnie,to nasza wnuczka damy sobie radę-zaśmiały się,życzyły mi powodzenia i wyszły na zewnątrz do reszty rodziny która już była w ogrodzie i czekała tylko na nas... *Oczami Harrego* Właśnie wychodziłem z domu kumpla który już był na miejscu. Stałem w pokoju i przyglądałem się sam sobie w lustrze poprawiając detale w swoim wyglądzie. -Harry wyglądasz spoko...nie musisz ciągle poprawiać muszki,powiedział do mnie Louis który był najwyraźniej rozbawiony tą całą sytuacją -Nie jest dobrze,poczekaj chwilę zaraz przyjdę-powiedziałem spoglądając na niego ten tylko pokiwał głową i wyszedł z domu kierując się do grona chłopaków,którzy już tam stali. Spojrzałem w dół i westchnąłem...-Dasz radę Harry-mówiłem sam do siebie,za chwilę moje życie miało wywrócić się do góry nogami...miałem zostać mężem a nie tylko nic nie znaczącym chłopakiem,spełnię się w tej roli? Mam taką nadzieje,chcę,żeby nasze życie było piękne,takie jedyne w swoim rodzaju. Wiedziałem,że nie będzie łatwo,ale byłem też pewien,że jako rodzina damy radę. Rzuciłem okiem na całokształt-Ok-znowu powiedziałem sam do siebie i powoli udałem się w stronę wyjścia -No nareszcie pan modnisia postanowił się zjawić-powiedział do mnie Liam,uśmiechnął sie i poklepał mnie po plecach. Liam był świadkiem na tej uroczystości...to była nasza wspólna decyzja i cieszę się,że ją pojęliśmy Byliśmy juz na miejscu,mój biologiczny ojciec też się pojawił co prawda nie może zostać na dłużej,ale będzie przynajmniej na samej uroczystości co dla mnie osobiście juz wiele znaczy. Uśmiechnąłem się na jego widok a potem przytuliłem,poklepał mnie po plecach -Fajnie,że przyszedłeś-powiedziałem do niego -W taki dzień jak dzisiaj? Najważniejszy zaraz po narodzinach córki mojego syna?-zaśmiał się na co zareagowałem tak samo-Powodzenia-powiedział mi tylko i ścisnął dłonie w geście,że trzyma za mnie kciuki. Zatrzymałem się przed pastorem który miał udzielić nam ślubu -Niech pan się tak nie spina-powiedział do mnie,no tak wszyscy widzą,że jednak we wnętrzu trochę się stresuje... *Oczami Jade* Wszystko miało się zaraz zacząć, a ja byłam pewna,że zrobiłam coś źle,że jednak czegoś zapomniałam i w ostatniej chwili będę się wracała -Ej spokojnie,masz wszystko,Darcy jest z Anne i twoją mamą...jest dobrze-uspokajała mnie Danielle,może ona ma rację, za bardzo się wszystkim stresuje. Głęboko westchnęłam -Twój tata już czeka na zewnątrz,Harry też juz jest-powiedziała do mnie Gemma która wyglądała zza tarasowych drzwi -Chyba czas już iść co nie?-zapytała Elka,spojrzała na mnie jeszcze raz i znowu się uśmiechnęła. Dziewczyny udały się jako pierwsze i poszły w stronę Harrego,Gemma szepnęła coś Harremu na ucha a potem poklepała po ramieniu,ustawiły się po jego prawej stronie zaś chłopaki stali po lewej. -Chodź skarbie-powiedział do mnie tata i nastawił rękę. Razem poszliśmy w stronę białego dywanu i ustawiliśmy się na jego końcu. Potem przeszliśmy razem ten kawałek a mój tata przekazał mnie Harremu obdarzając go czułym uśmiechem. Taki magiczny moment który już nigdy w moim życiu się nie powtórzy. Jest on jedyny w swoim rodzaju,taki wyjątkowy. Powtórzyliśmy przyrzeczenia a potem nałożyliśmy na swoje palce złote obrączki na których widniał wygrawerowany napis 'Forever Love'. -Są państwo mężem i żoną,może pan pocałować pannę młodą-powiedział pastor na co tylko uśmiechnęliśmy się do siebie potem zbliżając swoje tarze coraz bliżej i bliżej i kończąc na namiętnym pocałunku,wszyscy zaczęli wiwatować,wstali z miejsc i po prostu popłakali się ze wzruszenia,przykładowo nasze mamy,które co chwilę wycierały oczy chusteczką. Goście byli juz w środku restauracji my razem z chłopakami,Gemmą,Eleanor i Danielle postanowiliśmy wejść ostatni -No to czas na wejście-powiedział Harry i w tym samym momencie wziął mnie na ręce próbując przejść przez próg -Idioto co ty robisz?-zaśmiałam się -Tradycji musi stać się zadość-uśmiechnął się szeroko i weszliśmy na salę gdzie wszyscy już na nas czekali,Harry delikatnie odłożył mnie na podłogę,a po chwili stała przy nas kelnerka z kieliszkiem wina,które wzięliśmy do dłoni i razem z całą salą odśpiewaliśmy huczne 'sto lat' a potem zaczęły grać pierwsze nuty piosenki No name. Zaczęliśmy nasz pierwszy taniec,goście tylko przyglądali się z uśmiechami na twarzy. Wszystko było tak perfekcyjnie,razem bujaliśmy się w rytm melodii,Harry zbliżył się do mojego ucha i wyszeptał -Wyglądasz przepięknie-powiedział do mnie na co na mojej twarzy pojawił się uśmiech,przymknęłam oczy i oparła się delikatnie o jego ramię wciągając woń jego perfum. Nigdy nie czułam się równie dobrze jak w tej chwili. Było tak inaczej. Tak wyjątkowo,jakby cały świat się zatrzymał i byliśmy tylko my,nikt więcej. Tylko ja i on. -Kocham cię-wyszeptałam do niego-Tak strasznie cię kocham...-dodałam jeszcze raz patrząc w jego zielone oczy Na samym początku oczywiście jak to na każdej imprezie było dość sztywno,ale po wypiciu parę napoi z procentami wszystko zrobiło się wiele bardziej kolorowe i goście zaczęli szaleć razem z nami. W końcu przyszedł moment na podziękowania dla przyjaciół,zrobiliśmy dla nich specjalny prezent,który ukazywał nasz wspólnie spędzony czas przez ostatnie kilka miesięcy. -Chcemy wam wszystkim podziękować za to co dla nas zrobiliście,robicie i robić będziecie,jesteście najlepszymi przyjaciółmi i chcemy,żebyście o tym wiedzieli-powiedział Harry do nich-Odradzaliście nam złego i doradzaliście dobrego,kochamy was,jesteście na prawdę idealni w każdym tego słowa znaczeniu,takich przyjaciół jak wy to ze świecą szukać i dziękujemy,że akurat wy nimi jesteście-powiedział ostatnie słowa. Przytuliliśmy ich. W końcu mikrofon wziął od Harrego Louis -Wiem,ze jesteśmy dla was ważni,wy też tacy jesteście dla nas,cieszymy się,że możemy być tutaj z wami i jesteśmy z tego powodu dumni...jesteśmy dumni bo nasz przyjaciel jak i przyjaciółka zaczynają nowe życie...od samego początku,powodzenia-powiedział do nas po chwili dziewczyny wzięły do rąk dość sporą ramkę odsłoniły materiał a naszym oczom okazał się przepiękny kolaż,który ukazywał nasze zdjęcia,moje i Harrego jak i naszych kochanych przyjaciół. Niezapomniany prezent -Dziękujemy-powiedzieli wspólnie a potem jeszcze raz wszyscy razem przytuliliśmy się Cały wieczór minął wspaniale,welon złapała Eleanor zaś muszkę Harrego Louis co oznacza,że możemy się spodziewać kolejnego wesela już niedługo. Było późno...ok 3 nad ranem,więc goście powoli zaczęli się zbierać do domu. Sami też weszliśmy do rodzinnego domu Harrego który był pusty,nie było w nim żywej duszy. -Harry gdzie twoi rodzice?-zapytałam go-I Darcy?-byłam powoli zaniepokojona -Dzisiaj śpią w hotelu-powiedział do mnie-Powiedzieli,że wrócą jutro po południu-dodał potem zbliżając się do mnie -Rozumiem...nie wiem jak ty,ale jestem padnięta-powiedziałam do niego -Mam dala ciebie niespodziankę-dodał i uśmiechnął się na co ja zareagowałam tak samo,zakrył mi oczy i powoli zaczął kierować na piętro, w końcu odkrył moje oczy a im ukazał się pięknie przystrojony pokój -Bo dla Pani Styles zrobię wszystko-powiedział i zaczął delikatnie muskać moją szyję -Yhymm -odpowiedziałam mu i uniosłam jedna brew ku górze a potem uśmiechając się,nawet nie wiem kiedy moja sukienka znalazła się na ziemi, a ja i Harry wylądowaliśmy w samej bieliźnie na łóżku...
Wszystko było dopięte na ostatni guzik, Harry nocował dzisiaj u kumpla razem z chłopakami a ja razem z Danielle,Eleanor i Gemmą u jego rodziców. Była z nami tez Darcy,ale ona jak zawsze chyba po prostu prześpi tą ważną uroczystość. Byłyśmy juz w domu,wszystko w ogrodzie było gotowe,więc nie było wielkiego problemu. Restaurację załatwiliśmy jako ostatnią tylko dlatego,że jest ona prawie w miejscu gdzie odbędzie się ślub,czyli po prostu kilka kroków dalej, a jej główne wejście jest go ogrodu,więc jakoś udało nam się wszystko pozałatwiać. Założyłam na siebie wszystkie najważniejsze rzeczy, a po chwili już miałam na swoim ciele lekką białą suknię która pomogła mi wybrać Danielle,dziewczyny przyjrzały mi się dokładnie i prawie umarły z wrażenia. -Boże Jade...wyglądasz niesamowicie-powiedziała do mnie Eleanor,która prawie sie popłakała,przytuliłam ją do siebie jak potem resztę dziewczyn -Jesteście wspaniałe,dziękuję wam-powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko. Po chwili do pokoju weszła stylistka która zajęła się detalami...w sumie dla mnie bardzo ważnymi detalami,zajęła się moimi włosami, a potem makijażem,który delikatnie podkreślał moje rysy twarzy. Wszystko prezentowało się rewelacyjnie. Dziewczyny dopięły do swoich sukienek, w tym samym momencie kiedy ja przeglądałam się w lustrze weszły dwie mamy,Anne razem z moją rodzicielką uśmiechnęły się na mój widok -Pięknie wyglądasz skarbie-powiedziała do mnie mama zbliżając się trochę -Zabierzemy Darcy-dodałą potem Anne i wzięła nosidełko do rąk -Wszystko jest w torbie która leży przy ścianie,spakowałam najważniejsze rzeczy jakby się coś działo...-zaczęłam jednak jedna z matek przerwała mi i uśmiechnęła się -Już spokojnie,to nasza wnuczka damy sobie radę-zaśmiały się,życzyły mi powodzenia i wyszły na zewnątrz do reszty rodziny która już była w ogrodzie i czekała tylko na nas... *Oczami Harrego* Właśnie wychodziłem z domu kumpla który już był na miejscu. Stałem w pokoju i przyglądałem się sam sobie w lustrze poprawiając detale w swoim wyglądzie. -Harry wyglądasz spoko...nie musisz ciągle poprawiać muszki,powiedział do mnie Louis który był najwyraźniej rozbawiony tą całą sytuacją -Nie jest dobrze,poczekaj chwilę zaraz przyjdę-powiedziałem spoglądając na niego ten tylko pokiwał głową i wyszedł z domu kierując się do grona chłopaków,którzy już tam stali. Spojrzałem w dół i westchnąłem...-Dasz radę Harry-mówiłem sam do siebie,za chwilę moje życie miało wywrócić się do góry nogami...miałem zostać mężem a nie tylko nic nie znaczącym chłopakiem,spełnię się w tej roli? Mam taką nadzieje,chcę,żeby nasze życie było piękne,takie jedyne w swoim rodzaju. Wiedziałem,że nie będzie łatwo,ale byłem też pewien,że jako rodzina damy radę. Rzuciłem okiem na całokształt-Ok-znowu powiedziałem sam do siebie i powoli udałem się w stronę wyjścia -No nareszcie pan modnisia postanowił się zjawić-powiedział do mnie Liam,uśmiechnął sie i poklepał mnie po plecach. Liam był świadkiem na tej uroczystości...to była nasza wspólna decyzja i cieszę się,że ją pojęliśmy Byliśmy juz na miejscu,mój biologiczny ojciec też się pojawił co prawda nie może zostać na dłużej,ale będzie przynajmniej na samej uroczystości co dla mnie osobiście juz wiele znaczy. Uśmiechnąłem się na jego widok a potem przytuliłem,poklepał mnie po plecach -Fajnie,że przyszedłeś-powiedziałem do niego -W taki dzień jak dzisiaj? Najważniejszy zaraz po narodzinach córki mojego syna?-zaśmiał się na co zareagowałem tak samo-Powodzenia-powiedział mi tylko i ścisnął dłonie w geście,że trzyma za mnie kciuki. Zatrzymałem się przed pastorem który miał udzielić nam ślubu -Niech pan się tak nie spina-powiedział do mnie,no tak wszyscy widzą,że jednak we wnętrzu trochę się stresuje... *Oczami Jade* Wszystko miało się zaraz zacząć, a ja byłam pewna,że zrobiłam coś źle,że jednak czegoś zapomniałam i w ostatniej chwili będę się wracała -Ej spokojnie,masz wszystko,Darcy jest z Anne i twoją mamą...jest dobrze-uspokajała mnie Danielle,może ona ma rację, za bardzo się wszystkim stresuje. Głęboko westchnęłam -Twój tata już czeka na zewnątrz,Harry też juz jest-powiedziała do mnie Gemma która wyglądała zza tarasowych drzwi -Chyba czas już iść co nie?-zapytała Elka,spojrzała na mnie jeszcze raz i znowu się uśmiechnęła. Dziewczyny udały się jako pierwsze i poszły w stronę Harrego,Gemma szepnęła coś Harremu na ucha a potem poklepała po ramieniu,ustawiły się po jego prawej stronie zaś chłopaki stali po lewej. -Chodź skarbie-powiedział do mnie tata i nastawił rękę. Razem poszliśmy w stronę białego dywanu i ustawiliśmy się na jego końcu. Potem przeszliśmy razem ten kawałek a mój tata przekazał mnie Harremu obdarzając go czułym uśmiechem. Taki magiczny moment który już nigdy w moim życiu się nie powtórzy. Jest on jedyny w swoim rodzaju,taki wyjątkowy. Powtórzyliśmy przyrzeczenia a potem nałożyliśmy na swoje palce złote obrączki na których widniał wygrawerowany napis 'Forever Love'. -Są państwo mężem i żoną,może pan pocałować pannę młodą-powiedział pastor na co tylko uśmiechnęliśmy się do siebie potem zbliżając swoje tarze coraz bliżej i bliżej i kończąc na namiętnym pocałunku,wszyscy zaczęli wiwatować,wstali z miejsc i po prostu popłakali się ze wzruszenia,przykładowo nasze mamy,które co chwilę wycierały oczy chusteczką. Goście byli juz w środku restauracji my razem z chłopakami,Gemmą,Eleanor i Danielle postanowiliśmy wejść ostatni -No to czas na wejście-powiedział Harry i w tym samym momencie wziął mnie na ręce próbując przejść przez próg -Idioto co ty robisz?-zaśmiałam się -Tradycji musi stać się zadość-uśmiechnął się szeroko i weszliśmy na salę gdzie wszyscy już na nas czekali,Harry delikatnie odłożył mnie na podłogę,a po chwili stała przy nas kelnerka z kieliszkiem wina,które wzięliśmy do dłoni i razem z całą salą odśpiewaliśmy huczne 'sto lat' a potem zaczęły grać pierwsze nuty piosenki No name. Zaczęliśmy nasz pierwszy taniec,goście tylko przyglądali się z uśmiechami na twarzy. Wszystko było tak perfekcyjnie,razem bujaliśmy się w rytm melodii,Harry zbliżył się do mojego ucha i wyszeptał -Wyglądasz przepięknie-powiedział do mnie na co na mojej twarzy pojawił się uśmiech,przymknęłam oczy i oparła się delikatnie o jego ramię wciągając woń jego perfum. Nigdy nie czułam się równie dobrze jak w tej chwili. Było tak inaczej. Tak wyjątkowo,jakby cały świat się zatrzymał i byliśmy tylko my,nikt więcej. Tylko ja i on. -Kocham cię-wyszeptałam do niego-Tak strasznie cię kocham...-dodałam jeszcze raz patrząc w jego zielone oczy Na samym początku oczywiście jak to na każdej imprezie było dość sztywno,ale po wypiciu parę napoi z procentami wszystko zrobiło się wiele bardziej kolorowe i goście zaczęli szaleć razem z nami. W końcu przyszedł moment na podziękowania dla przyjaciół,zrobiliśmy dla nich specjalny prezent,który ukazywał nasz wspólnie spędzony czas przez ostatnie kilka miesięcy. -Chcemy wam wszystkim podziękować za to co dla nas zrobiliście,robicie i robić będziecie,jesteście najlepszymi przyjaciółmi i chcemy,żebyście o tym wiedzieli-powiedział Harry do nich-Odradzaliście nam złego i doradzaliście dobrego,kochamy was,jesteście na prawdę idealni w każdym tego słowa znaczeniu,takich przyjaciół jak wy to ze świecą szukać i dziękujemy,że akurat wy nimi jesteście-powiedział ostatnie słowa. Przytuliliśmy ich. W końcu mikrofon wziął od Harrego Louis -Wiem,ze jesteśmy dla was ważni,wy też tacy jesteście dla nas,cieszymy się,że możemy być tutaj z wami i jesteśmy z tego powodu dumni...jesteśmy dumni bo nasz przyjaciel jak i przyjaciółka zaczynają nowe życie...od samego początku,powodzenia-powiedział do nas po chwili dziewczyny wzięły do rąk dość sporą ramkę odsłoniły materiał a naszym oczom okazał się przepiękny kolaż,który ukazywał nasze zdjęcia,moje i Harrego jak i naszych kochanych przyjaciół. Niezapomniany prezent -Dziękujemy-powiedzieli wspólnie a potem jeszcze raz wszyscy razem przytuliliśmy się Cały wieczór minął wspaniale,welon złapała Eleanor zaś muszkę Harrego Louis co oznacza,że możemy się spodziewać kolejnego wesela już niedługo. Było późno...ok 3 nad ranem,więc goście powoli zaczęli się zbierać do domu. Sami też weszliśmy do rodzinnego domu Harrego który był pusty,nie było w nim żywej duszy. -Harry gdzie twoi rodzice?-zapytałam go-I Darcy?-byłam powoli zaniepokojona -Dzisiaj śpią w hotelu-powiedział do mnie-Powiedzieli,że wrócą jutro po południu-dodał potem zbliżając się do mnie -Rozumiem...nie wiem jak ty,ale jestem padnięta-powiedziałam do niego -Mam dala ciebie niespodziankę-dodał i uśmiechnął się na co ja zareagowałam tak samo,zakrył mi oczy i powoli zaczął kierować na piętro, w końcu odkrył moje oczy a im ukazał się pięknie przystrojony pokój -Bo dla Pani Styles zrobię wszystko-powiedział i zaczął delikatnie muskać moją szyję -Yhymm -odpowiedziałam mu i uniosłam jedna brew ku górze a potem uśmiechając się,nawet nie wiem kiedy moja sukienka znalazła się na ziemi, a ja i Harry wylądowaliśmy w samej bieliźnie na łóżku...

środa, 10 kwietnia 2013

Zakazany pamiętni.

- I co niby mam jej szukać w całym Londynie ? - zapytała z nadzieją, że usłyszy. Rozejrzał się w okół siebie z myślą, że gdzieś tam będzie ta kobieta i zdąży ją jeszcze o coś zapytać. Poszła z powrotem na drugą stronę ulicy i szła dalej. Nagle z wielkiego centrum handlowego wybiegło stado dzikich ludzi. Biegli przed siebie jak oszalali nie zwracając uwagi na nikogo. Alice nie wiedziała co zrobić, stała jak wryta, a w jej kierunku biegło stado dzikich i głodnych hien. Nie miała czasu na ucieczkę, jeszcze chwila i wbiegną na nią. Moment później i znajdowała się w środku stada. Każdy się pchał, uderzał każdego kto wszedł mu w drogę. Przypadkiem zobaczyła, że obok tłumu znajduję się jakiś budynek. Nie miała ochoty na przepychanki, więc zadecydowała, że zajdzie tam na chwilę. Spojrzała na tabliczkę na, której zwykle wiszą nad drzwiami i informują ludzi co można znaleźć wewnątrz. To było dziwne bo nic tam nie było, a jedynie zniszczone drzwi i zdarte ściany. Miała wybór. Albo wejść i przekonać się co tam na nią czeka lub zostać w tej dziczy. Bez zastanowienia wydostała się z tłumu i weszła do "sklepu". Powoli zamknęła drzwi. Stanęła przy oknie. Tłumu nie ubywało, a przybywało. Postanowiła się rozejrzeć. To pomieszczenie było całkowicie puste, nie licząc paru szafek i blatu, z pod którego chwilę później wyłonił się mężczyzna. - Mogę w czymś pomóc ? - zapytał przyjaźnie. - Nie ... ja po prostu przyszłam bo tam jest ... hm.. tłum ludzi .. a nie chciałam .. no więc - mamrotała. Mężczyzna podszedł do okna i zaczął rozglądać się, ale niczego nie widział. - Mogłaś wymyślić jakiś inny pretekst .. - Ale oni jeszcze chwilę temu tam byli - wyjrzała przez okno. Z resztą nie ważne, dlaczego tu nic nie ma ? - To chyba nie powinno Ci interesować. Coś mi się wydaje, że przyszłaś po to - schylił się i wyjął drewniane pudełeczko. - Co to ? - zapytała i podeszła do lady. - Zobacz. - dodał i przesunął je na krawędź lady. Alice delikatnie otworzyła je i tajemniczo zajrzała do środka. - Bilet ? ! - To nie byle jaki bilet - uśmiechnął się. Wyjęła je i przyjrzała się. - do .. Londynu - zaśmiała się. " Na początku nie wierzyłam tej kobiecie, ale teraz co raz bardziej zaczynam wierzyć jej przepowiedniom. Nie mam nic do stracenia, więc chyba mogę zaryzykować. " - Ile mam za niego zapłacić - zapytała i wyjęła portfel. - To jest prezent. - uśmiechnął się. - Niech przyniesie Ci szczęście. - Dziękuję. - wzięła bilet i wyszła. " Szczerze gdyby to wydarzyło się siedem miesięcy temu wyśmiałabym tego faceta i wyszła patrząc się na niego jak na idiotę. Jednak teraz gdy o tym myślę mam ochotę spróbować. Jestem pewna, że coś mi się należy, chociaż odrobina szczęścia. Nie pojadę tam tylko dlatego, że wywróżono mi, że spotkam tam miłość, ale dlatego, że chcę zacząć nowe życie. Tam nikt mnie nie za i nic nie wiedzą. Przynajmniej teraz będę mogła decydować co będą wiedzieć, a co na zawsze zostanie dla nich tajemnicą. W sumie to jadę też tam bo mam nadzieję, że kogoś spotkam, bo tutaj już nie mam na co liczyć. Można by uważać, że to głupi pomysł, bo wyjadę do ogromnego miasta, w którym nikogo nie będę miała. Tutaj nie jest wcale lepiej. Niby mam obydwoje rodziców, ale czuje jakby ich w ogóle nie było. Nie wspierają mnie ani nie mogę na nich liczyć. Bez różnicy czy w Polsce czy w Londynie, bo w obydwu miejscach nie mam nikogo. Lepszą opcją jest Londyn bo tam mogę zacząć wszystko od nowa " Alice jak najszybciej chciała wrócić do domu, żeby poinformować rodziców o niedawno podjętej decyzji. " To trochę niepokojące bo najpierw na bilecie pisała, że lot będzie za tydzień,a teraz, że jutro. Im wcześniej tym lepiej. Do dzieła " Powoli otworzyła drzwi i weszła do domu. Rodzice jak zwykle siedzieli w salonie nie odzywając się słowem. Brunetka postanowiła, że nie będzie zwlekać z poinformowaniem rodziców. Zaniosła torebkę do pokoju, a potem dosiadła się do rodziców na kanapie. - Chce wam o czymś powiedzieć - powiedziała cicho. - Jesteś w ciąży ? - zapytał wkurzony ojciec. - Nie - odparła poważnie. - Wyjeżdżam do Londynu .. - Na ile ? - zapytała obojętnie. - Powiem to inaczej .. Wyprowadzam się do Lodnynu. - Nie nie ma mowy - krzyknęła matka. - Co ty sobie wyobrażasz masz dopiero 15 lat. - Dajcie spokój. Nie przyszłam was zapytać o zgodę tylko powiedzieć co postanowiłam i nie udawajcie, że przejmujecie się tym bo wiem, że macie to gdzieś. Chcecie czy nie jutro wylatuje. Powiedziałam wam to bo pomyślała, że powinniście wiedzieć. Rodzice dobrze wiedzieli, że córka ma rację, że mają to gdzieś. Mogłaby pojechać na koniec świata i tak by się tym nie przejęli. Nie chcieli jej pozwolić bo obawiali się, że będzie mogła być tam szczęśliwa. Nie ma prawa dobrze się bawić bo niby przez nią zginął brat. Powinna mieć to na sumieniu. " Strasznie się cieszę. Jutro wyjadę już na zawsze i nigdy nie wrócę. Pierwszy raz jestem strasznie dumna z decyzji, którą podjęłam. Zawsze się bałam co powiedzą gdy się dowiedzą. Czy będą wkurzeniu i jak bardzo, teraz już się tym nie przejmuję. Nadal przed oczami mam ich zaskoczone miny gdy im powiedziałam, że bez względu na wszystko pojadę tam. Niech sobie myślą, że będę tańczyć tak jak mi zagrają. Może James'a mogli by trzymać na smyczy, ale nie mnie. Ja jestem wolna .. może nie całkiem. Wkrótce będę. Nie mogę się doczekać " Alice była tak zafascynowana, że od razu zaczęła pakowanie. Najpierw wyjęła trzy duże walizki, ale później dwie większe schowała z powrotem. Zdecydowała, że nie będzie zabierać dużo rzeczy, bo będzie za dużo wspomnieć. Ma spoko oszczędności, więc będzie ją stać na kupienie nowych ubrań i innych rzeczy. Normalny człowiek pakujący się, który musiałby zapakować się w jedną dosyć małą walizkę wybrałby ulubione rzeczy. Na przykład bluzkę, którą mógłby nosić cały czas lub lub przedmioty do, których strasznie się przywiązał. Lecz Alice tak nie robiła. Zabrała ubrania, których nigdy nie widziała na oczy lub nigdy nie założyła. Tylko tak na początek, żeby wystarczyły jej na podróż, a potem wybierze się na zakupu. Jest w stanie zrobić wszystko, żeby zacząć od nowa i zapomnieć lub chociaż będzie na tyle szczęśliwa, żeby nie myśleć o tym cały czas. Podczas pakowania ktoś zadzwonił. - Tak ? - Cześć Alice - zabrzmiał jakiś gruby nieznajomy głos chłopaka. - Podobno wyjeżdżasz - ? - zapytał takim tonem jakby dobrze już znał odpowiedź. " Tylko rodzice wiedzieli, że wyjeżdżam. Nie wiem w jakim celu zaczęli to wszystko każdemu opowiadać. Minęło parę godzin, a ja już dostaję telefony od nieznajomych " - A kto mówi ? - zapytała zaciekawiona. - Znajomy ze szkoły ... To prawda ? - No tak to prawda .. - mamrotała. - Nie masz odwagi tu zostać ? Jesteś zwykłym tchórzem. Zrobiłaś coś takiego i masz na to na sumieniu. Chcesz po prostu uciec, bo uważasz, że tak łatwiej. - zaczął mówić wkurzony. - A może powinnaś pogodzić się z tym i żyć dalej. A zacznij od przyznania się, minęło już siedem miesięcy, a jeszcze nikt nie usłyszał tego z twoich ust. ( jeśli ktoś nie zrozumiał, chodzi o to, że nie przyznała się, ale też nie zaprzeczyła ) Wiedziała, że kiedyś to nastąpi, ale nie wiedziała, że tak późno. Domyśliła się, że był to jeden ze znajomych brata. Nikt nie mógł się pogodzić, że taki wspaniały chłopak zginął, a dziewczyna, której bardzo daleko brakowało do ideału nadal stąpała do ziem. - Możliwe - powiedziała cicho. - I co myślisz, że ucieczka Ci pomoże ? W takim razie mylisz się, cokolwiek będzie robiła i mówiła do końca życia wszyscy będą obwiniać Cię o jego śmierć. - I właśnie dlatego chcę uciec - odparła obojętnie. Jednak ta obojętność szybko zamieniła się w żal i smutek. Dziewczyna zaczęła płakać. - Będziesz żałować tego co zrobiłaś - powiedział i rozłączył się. " Chcę zniknąć, nie chcę już tu być. Wiem, że to nie moja wina, ale gdy słyszę jak inni oskarżają mnie o to sama zaczynam w to wierzyć. Co raz trudniej jest mi to znieść. Na szczęście wkrótce wyjadę stąd. Będzie dobrze " Alice z wrażeń usnęła. Nie wzięła kąpieli ani prysznica, spała w ubraniach. Noc przespała dobrze, nie obudziła się ani razu. O 4 rano obudził ją budzik. Ustawiła go tak na wczesną porę bo bała się, że zaśpi lub coś pójdzie nie tak. Uderzyła mocno w zegarek, żeby przestał dzwonić, potem wzięła go do ręki i jeszcze nie do końca otwartymi oczami spojrzała, która godzina. Jak wspomniano wcześniej była 4 rano. Odłożyła go, przeciągnęła się i usiadła. Wyciągnęła z pod łóżka ciepłe kapcie w tym samym czasie przecierając oczy. Założyła je i zeszła do kuchni. Z lodówki wyjęła mleko, które potem podgrzała, a z szafki wyciągnęła płatki. Powolnie przeżuwając kęsy śniadania zakończyła posiłek. Wzięła szybki prysznic, ubrała się i zadzwoniła po taxi. Wróciła do pokoju po walizkę, miała już wychodzić gdy nagle zmieniła zdanie i poszła do sypialni rodziców. - Może kiedy kiedyś poznacie prawdę - szepnęła im do ucha, potem złożyła delikatny pocałunek na obydwu policzkach. " Chyba nie usłyszeli tego co powiedziałam, nadal spali. Może powinnam obudzić ich i powiedzieć, że już jadę, ale nie tego nie zrobiłam tego. Moim zdaniem nie zasługiwali na to. Wiedzieli kiedy i gdzie wyjeżdżam, więcej im nie powinno być potrzebne " Po paru godzinach podróży samochodem dotarła na lotnisko. Nigdy wcześniej nie latała samolotem, więc było dla niej to coś nowego. Kolejnym punktem podróży był punkt oddawania i prześwietlania bagaży. Kolejka była strasznie długa, chyba jako jedyna nie była zdenerwowana. Większość ludzi pośpieszała innych i przeklinała pod nosem, a ona rozglądała się do o koła. Ogromnie się cieszyła, że niedługo opuści to miejsce. Wkrótce nadeszła jej kolej. - Mogę walizkę ? - zapytała. - Ale to chyba .... a to bagaż podręczny - mamrotał zawstydzony. - Tak, mogę ? - wyciągnęła rękę. - Oczywiście, proszę - odparł podając dziewczynie walizkę.- Mało rzeczy jak na taka podróż. - No cóż - odparła. - Wycieczka ... co ? - Nie powinno to pana interesować, ale w każdym razie to przeprowadzka - powiedziała, wyciągnęła uchwyt walizki i poszła. Mężczyzna strasznie był zaskoczony. Samotna nastolatka wyprowadza się do Londynu z małą walizeczką pod pachą. Do samego momentu wchodzenia dziewczyny na pokład przyglądał się jej. Zastanawiał się skąd miała tyle odwagi na tak poważną decyzję. Wreszcie weszła na pokład i zajęła miejsce obok okna. Przez jakieś 5 minut miejsce obok mniej było puste, a pilot przez mikrofon powiedział, że z powodu jakiegoś opóźnienia jednego z pasażerów muszą przesunąć start o kilka minut. W ostatniej chwili na miejsce usiadła zadyszana dziewczyna 16-17 lat, blond włosy i brązowe oczy. Wyglądała na sympatyczną. Alice nie zauważyła dziewczyny i nadal wyglądała przez okno. - Pierwszy raz ? - uśmiechnęła się. - Aż tak bardzo widać ? - zaśmiała się cicho. - Nic nie szkodzi. Lori - odparła i podała rękę. - Alice. - Całkiem ładnie. Wycieczka ? - zapytała zaciekawiona. - Nie ... - ciągnęła. - Uciekasz gdzieś - odparła stanowczo. - Coś w tym kierunku. - mówiła zawstydzona. - Nie masz czego się wstydzić. To normalne - uśmiechnęła się i poklepała ją po ramieniu. - A ty za pewne wybierasz się na wycieczkę, bo nie wydaję mi się, żebyś była osobą, która miała powody, żeby gdzieś uciekać. - W takim razie mylisz się, ale akurat teraz to coś innego. - uśmiechnęła się. - Opowiadaj. - Moje historia jest nieco dłuższa .. Spojrzała na zegarek i dodała: - Mam czas. " Nie wiem o niej wiele może tyle, że ma na imię Lori, ale to jeszcze o niczym nie świadczy. Mogła podać imię na poczekaniu, ale nie będę jej o nic posądzać. Dopiero ją poznałam. Wydaje się być sympatyczna , a tacy ludzie w zwyczaju nie mają kłamać. Przynajmniej tak mi się wydaje. Nie mam zamiaru jej wypytywać, ale ciekawi mnie wiele rzeczy. Kim jest, jaka jest, skąd pochodzi i wiele innych. Może dowiem się czegoś kiedy zacznie opowiadać swoją historię. " - Zacznę od tego, że mieszkam w dużym mieście, jestem raczej zwykłą nastolatką, mam wady jak zalety .. z resztą jak każdy. Moi rodzice są bogaci, ale nie sugeruj się tym. Nie jest rozpieszczoną córeczką tatusia, nie zawsze dostaje to czego chcę. Z trudem wyprosiłam pieniądze na wycieczkę od czego wszystko się zaczęło. Opowiadała o tym jak bardzo marzyła od paru lat, żeby pojechać do Londynu. Przez dłuższy czas rodzice nie chcieli wyrazić zgody na wyjazd, ale nie ze względu na brak pieniędzy. Powodem było to, że martwili się puścić ją w tak daleką podróż samotnie. Obawiali się, że coś może się jej stać, a oni nie będą mogli nic zaradzić. " Może to trochę śmieszne, ale z wielkim zaciekawieniem słuchałam jak Lori opowiadała o tym jak rodzice martwili się o nią. To całkiem przeciwna sytuacja do mojej. Moi rodzice mają totalnie gdzieś co się ze mną dzieje. Po jakimś czasie przeprosiła mnie, że tak strasznie mnie zanudza, zaśmiałam się i odparłam, że to na prawdę ciekawe. Starałam sobie wyobrazić jak to by było gdyby moi rodzice byli racy opiekuńczy jak jej." Po paru miesiącach próśb rodzice zgodzili się na wyjazd do Londynu w wakacje. Wiedziała, że będzie świetnie się bawić, ale nie spodziewała się, że kogoś pozna. Jej wyjazd miał na celu głównie rozrywkę, więc nie marnowała czasu na szukaniu chłopaka. Po paru dniach pobytu poznała w mieście przypadkowo całkiem miłego chłopaka. Z początku była to zwykła znajomość, która potem przerodziła się w przyjaźń. Zaczęły się codzienne spotkania i szczere rozmowy. Po jakimś czasie chłopak wyznał jej miłość. Zaczęli się ze sobą spotykać. Lori była pewna, że gdy tylko wakacje się skończą uczucie między nimi pryśnie. To były najszybsze tygodnie w jej życiu. Chłopak namawiał ją, żeby została bo to nie tylko wakacyjny romans,a coś więcej. Lori uważała, że nie warto poświęcać wszystkiego dla czegoś co nie jest pewne. - Ale nadal nie rozumiem . - ciągnęła zakłopotana. - Czego ? - zapytała. - Jakoś tutaj trafiłaś, więc musiałaś zmienić zdanie. - No własnie wiedziała, że o to zapytasz - zaśmiała się. - Nie pozwól mi czekać i powiedz co było dalej. Lori wyjechała. Była pewna, że będzie szczęśliwa, ale było przeciwnie. Była tak strasznie smutna i załamana. Mijały tygodnie, ale nic się nie zmieniło. Wreszcie doszła od wniosku, że nie umie bez niego żyć. Miał rację, że to było coś więcej niż wakacyjna miłość. - Wsiadłam do najwcześniejszego samolotu i tak tu trafiłam - uśmiechnęła się szeroko. Alice zaczęła płakać. - Dlaczego płaczesz, aż tak Cie zanudziłam ? - zapytała podając jej chusteczkę. - Nie .. jestem wzruszona tym, że zostawiłaś wszystko dla niego .. to się nazywa prawdziwa miłość - przetarła chusteczką twarz. - Ty też kiedyś spotkasz tego jedynego - pocieszała ją jak tylko mogła. Podróż była długa, a dziewczyny zmęczone, więc zasnęły.

Przyjemny lot.

NIALL +18 #2 Był czwartkowy poranek, pakowałąś kosmetyki i poszłaś zrobić śniadanie. Przed wyjściem z sypialni obódziłaś Nialla, żeby się zbierał bo za godzine mieliście wyjechać na lotniski. Tym razem leciałaś z chłopakami.Cała piątka zaplanowała wyjazd do USA. Niall sam ci zaproponował, żebyś jechała z nimi. Po dwuch godzinach byliście już na lotnisku i czekaliście na Harrego, który jak zwykle się spóźniał... Zaraz po odprawie czekaliście na samolot. Było tam kilka sklepów, po chwili Nialla zniknął ci z oczu, więc poszłaś po gazetę. Wywołali pasarzerów, którzy lecieli do USA. Szybkim krokiem podeszłaś po torebkę i stanełaś w kolejce z chłopakami. Nadal nie widziałaś Nialla, bardzo się denerwowałaś bo nie wyobrażałaś sobie, żeby twój ukochany nie wsiadł do samolotu. Po chwili widzieliście jak biegnie. N: Czekajcie jeszcze ja !!! T: Horan szybko. N:Już, już... T: Ty głubku, gdzie byłeś ? N: Nie ważne kochanie. Szliście długim tunelem i po chwili znaleźliście się w samolocie. Zajeliście sześć miejsc, cztery na środku i dwa pod oknem, wszystkie w jednym rzędzie. Usiadłaś na środku między Niallem, a Harrym. Zayn i Liam poszli pod okno. A Louis usiadł obok Harrego. Jak zwykle!!! Zanim wystartowaliście, zauważyliście, że Malik już spał... Ty też nie wiedziałaś kiedy urwał ci się film. Obudziły cię lekkie pocałunki na szyji, to Niall uwielbiał cię muskać ustami kiedy spała, a ty za tym przepadałaś. Zaczęliście rozmawiać, Malik dalej spał, a Harry wtrącił nam się do rozmowy. T: Idę do ubikacji... H: Nie zabłądź... Zaśmiał się loczek. N: Idź, idź... Kiedy wstałąś położyłaś rękę na kolanie irlandczyka, po czym przesówając się przed nim, przejechałaś ręką po spodniach (po rozporku). Wysłałaś mu chytry znak, że na coś liczysz. Niall popatrzył na Harrego, który widział całe zajście i póścił Horanowi oczko. Przeciskałaś się między fotelami, aż dotarłaś do miejsca, gdzie znajdowało się 5 drzwiczek do ubikacji. Weszłaś w jedne z nich i nie zamykałaś ich na kluczyk, bo wiedziałaś, że za kilka chwil wejdzie Niall z myślą pożądania... Zamknął was w małym pomieszczeniu i zaczął delikatnym i cichyb głosem szeptać ci do ucha. N: Kocham cię i nawet nie wiesz jak bardzo pragnę być teraz w tobie. T: To bądź. To już twoja decyzja. Wiesz, że nigdy ci nie odmawiam... N: Wiem... Uśmiechnął się chytrze... Zaczął delikatnie całować twoją szyję odsuwając wcześniej włosy, nie lubił jak mu wchodziły do buzi jak był w wielkiej potrzebie... Błądziłaś rękami po jego plecach, aż wpletłaś palce w jego rozczochrane włoski. Zaczął całować twoją twarz, aż wylądował na ustach. Powoli cię cmokał i czekał kiedy rozchylisz usta. Po chwili pozwoliłaś mu na to i zaczęła się między wami walka na języki. Uwielbiałąś to bo czułaś wtedy napalenie Horana. T: Niall, proszę chcę być spełniona. N: Postaram się, żebyś czuła... Zaniemówił i zsunął szeleczki z twoich ramion, po czym sam zaczął je całować. Położyłaś swoją rękę na jego spodniach i czułaś jak jego penis staje się coraz twardszy. Szybkim ruchem roztargał twoją bluzkę i zciągnął stanik. Rzucił go na ziemię i posadził cię na małym blacie, gdzie znajdowała się mała umywalka. Powolutku cię całując coraz niżej zjeżdżał, aż dotarł do twoich spodenek. Był coraz bardziej zdenerwowany, bo nie lubiał kiedy zakładałaś te spodenki, ponieważ miał trudność z rozpięciem zamka, który ciągle się zacinał. Po wielkich staraniach udało mu się rozpiąć zameki ściągając je z ciebie czekały przed nim jeszcze majtki, ale kiedy chciał ci je ściągnąć oderwałaś mu rękę i kazałaś rozebrać bluzę i podkoszulkę... Bardzo szybkim ruchem pozbył się ich i nadal chciał kontynuować swoje działanie, ale ty mu w tym przeszkodziłaś i zeskoczyłąś z umywalki i pocałowałaś Horana w usta, lekko przygryzając jego dolną wargę. Wtedy twoja ręka powędrowała do jego majtek, usłyszałaś jego cichy jęk, po tym jak poczuł twoją gorącą rękę na swoim koledze.Lubiłaś mu robić takie niespodzianki bo nie wiedział, kiedy możesz mieć nad nim władzę.Szybko rzuciłąś się na kolana i rozpiełaś rozporek jedną ręką. Pod spodniami miał czarne bokserki, na których było widać jego wielką wypukłość. Zsunełaś je szybko, a jego członek wyskoczył jak z procy. Uwielbiałaś to bo czułaś, że będziesz miała dużo do roboty. Horan popatrzył ci się w oczy i uśmiechnął dawając ci zarazem znak żebyś zaczynała... Oblizałaś jego penisa od góry do dołu, lekkim ale stanowczym ruchem wsadziłaś jego męskość do swojej buzi... Usłyszałaś westchnienie rozkoszy, jakim obdarowałaś chłopaka... Czułaś jak jego członek drętwieje, a jego oddech wskazywał na to, że zaraz będzie u szczytu. Chciałaś mu dać tą rozkosz, ale chłopak wyjął penisa z twojej buzii położył cię znowu na blacie. N: Chcę się spóścić w tobie, w środku... T: To zrób to !!! Szybkim ruchem włożył palca w twoją kobiecość. Po chwili w twojej pochwie znajdowały się już trzy palce, a język Nialla błądził po twojej łechtaczce doprowadzając cię do szału. Byłaś blisko szczetu, ale wiedziałaś, że nie możesz teraz na to pozwolić. Pamiętałaś jak irlandczyk chcilę wcześniej się poświęcił i chcił dojść w tobie. Chwyciłaś jego włosy i pociągłaś... T: Wchodź, proszę jestem bliska wybuchu!!! N: Właśnie teraz zobaczysz na co stać Nialla Horana!!! Zaśmiałaś się i zamknęłaś oczy wiedząc, że jeszcze chwila, a będziesz na skraju wyczerpania. Bez uprzedzenia wszedł w ciebie gwałtownym ruchem i przytulił się do ciebie. Twoja ręka była wplątan w jego włosy, natomiast drugą wbijałaś paznokcie w jego plecy... Czułaś na karku coraz to szybszy oddech chłopaka... N: Daj mi to na co zasługuję, proszę... T: Kurwa Niall jeszcze chwila, dalej, proszę mocniej, jeszcze tlko troche. Nie mogłaś się powstrzymać od krzyków rozkoszy i czułaś jak jego członek w coraz szybszym tempie uderza w twój czuły punkt. Niall wiedział, że już prawie dochodzisz... Czułaś jak jego penis drży, a jego oddech jest coraz mocniejszy.Szczytujecie!!! Bez opamiętania wykrzykujesz jego imię, a za plastikową ścianką znajduje się kilkaset ludzi. Wypuszcza w tobie soki i powoli wychodzi. Czujesz się spełniona, on również... N: Byłaś dzisij genialna i wspaniała... T: Niall kocham cię,tak bardzo cię kocham!!! Jeszcze przez chwilę czułaś gorący płyn jaki wytworzył chłopak w twoim środku... Wasze oddechy były nadal niespokojne... T: Byłeś niesamowity. Chłopak popatrzył się na ciebie i pocałował w usta... Zorientowałaś się, że masz rozwaloną bluzkę, która pod wpływem Nialla emocji nie nadawała się już do niczego... Ubraliście się. Chłopak założył swoją podkoszulkę, a ty jego bluzę, a do ręki wziełaś swoją roztarganą bluzeczkę... Otworzyłaś drzwi, po czym Horan je zamknął i szedł za tobą. Usiedliście w fotelach i uśmiechnełiście się do siebie. H: Nie myślcie, że was nie było słychać!!! Zaśmiał się razem z resztą chłopaków. N: Weź, przynajmniej było cudonwnie. No i nie mów, że nie zazdrościsz... H: No co racja, to racja. Zaśmiał się razem z Niallem. Chłopak cię pocałował. Po paru minutach położyłaś głowę na jego ramieniu, przykryłaś się kocem i po tak wielkim spełnieniu zasneliście...