środa, 10 kwietnia 2013
Zakazany pamiętni.
- I co niby mam jej szukać w całym Londynie ? - zapytała z nadzieją, że usłyszy.
Rozejrzał się w okół siebie z myślą, że gdzieś tam będzie ta kobieta i zdąży ją jeszcze o coś zapytać. Poszła z powrotem na drugą stronę ulicy i szła dalej. Nagle z wielkiego centrum handlowego wybiegło stado dzikich ludzi. Biegli przed siebie jak oszalali nie zwracając uwagi na nikogo. Alice nie wiedziała co zrobić, stała jak wryta, a w jej kierunku biegło stado dzikich i głodnych hien. Nie miała czasu na ucieczkę, jeszcze chwila i wbiegną na nią. Moment później i znajdowała się w środku stada. Każdy się pchał, uderzał każdego kto wszedł mu w drogę. Przypadkiem zobaczyła, że obok tłumu znajduję się jakiś budynek. Nie miała ochoty na przepychanki, więc zadecydowała, że zajdzie tam na chwilę. Spojrzała na tabliczkę na, której zwykle wiszą nad drzwiami i informują ludzi co można znaleźć wewnątrz. To było dziwne bo nic tam nie było, a jedynie zniszczone drzwi i zdarte ściany. Miała wybór. Albo wejść i przekonać się co tam na nią czeka lub zostać w tej dziczy. Bez zastanowienia wydostała się z tłumu i weszła do "sklepu". Powoli zamknęła drzwi. Stanęła przy oknie. Tłumu nie ubywało, a przybywało. Postanowiła się rozejrzeć. To pomieszczenie było całkowicie puste, nie licząc paru szafek i blatu, z pod którego chwilę później wyłonił się mężczyzna.
- Mogę w czymś pomóc ? - zapytał przyjaźnie.
- Nie ... ja po prostu przyszłam bo tam jest ... hm.. tłum ludzi .. a nie chciałam .. no więc - mamrotała.
Mężczyzna podszedł do okna i zaczął rozglądać się, ale niczego nie widział.
- Mogłaś wymyślić jakiś inny pretekst ..
- Ale oni jeszcze chwilę temu tam byli - wyjrzała przez okno. Z resztą nie ważne, dlaczego tu nic nie ma ?
- To chyba nie powinno Ci interesować. Coś mi się wydaje, że przyszłaś po to - schylił się i wyjął drewniane pudełeczko.
- Co to ? - zapytała i podeszła do lady.
- Zobacz. - dodał i przesunął je na krawędź lady.
Alice delikatnie otworzyła je i tajemniczo zajrzała do środka.
- Bilet ? !
- To nie byle jaki bilet - uśmiechnął się.
Wyjęła je i przyjrzała się.
- do .. Londynu - zaśmiała się.
" Na początku nie wierzyłam tej kobiecie, ale teraz co raz bardziej zaczynam wierzyć jej przepowiedniom. Nie mam nic do stracenia, więc chyba mogę zaryzykować. "
- Ile mam za niego zapłacić - zapytała i wyjęła portfel.
- To jest prezent. - uśmiechnął się. - Niech przyniesie Ci szczęście.
- Dziękuję. - wzięła bilet i wyszła.
" Szczerze gdyby to wydarzyło się siedem miesięcy temu wyśmiałabym tego faceta i wyszła patrząc się na niego jak na idiotę. Jednak teraz gdy o tym myślę mam ochotę spróbować. Jestem pewna, że coś mi się należy, chociaż odrobina szczęścia. Nie pojadę tam tylko dlatego, że wywróżono mi, że spotkam tam miłość, ale dlatego, że chcę zacząć nowe życie. Tam nikt mnie nie za i nic nie wiedzą. Przynajmniej teraz będę mogła decydować co będą wiedzieć, a co na zawsze zostanie dla nich tajemnicą. W sumie to jadę też tam bo mam nadzieję, że kogoś spotkam, bo tutaj już nie mam na co liczyć. Można by uważać, że to głupi pomysł, bo wyjadę do ogromnego miasta, w którym nikogo nie będę miała. Tutaj nie jest wcale lepiej. Niby mam obydwoje rodziców, ale czuje jakby ich w ogóle nie było. Nie wspierają mnie ani nie mogę na nich liczyć. Bez różnicy czy w Polsce czy w Londynie, bo w obydwu miejscach nie mam nikogo. Lepszą opcją jest Londyn bo tam mogę zacząć wszystko od nowa "
Alice jak najszybciej chciała wrócić do domu, żeby poinformować rodziców o niedawno podjętej decyzji.
" To trochę niepokojące bo najpierw na bilecie pisała, że lot będzie za tydzień,a teraz, że jutro. Im wcześniej tym lepiej. Do dzieła "
Powoli otworzyła drzwi i weszła do domu. Rodzice jak zwykle siedzieli w salonie nie odzywając się słowem. Brunetka postanowiła, że nie będzie zwlekać z poinformowaniem rodziców. Zaniosła torebkę do pokoju, a potem dosiadła się do rodziców na kanapie.
- Chce wam o czymś powiedzieć - powiedziała cicho.
- Jesteś w ciąży ? - zapytał wkurzony ojciec.
- Nie - odparła poważnie. - Wyjeżdżam do Londynu ..
- Na ile ? - zapytała obojętnie.
- Powiem to inaczej .. Wyprowadzam się do Lodnynu.
- Nie nie ma mowy - krzyknęła matka.
- Co ty sobie wyobrażasz masz dopiero 15 lat.
- Dajcie spokój. Nie przyszłam was zapytać o zgodę tylko powiedzieć co postanowiłam i nie udawajcie, że przejmujecie się tym bo wiem, że macie to gdzieś. Chcecie czy nie jutro wylatuje. Powiedziałam wam to bo pomyślała, że powinniście wiedzieć.
Rodzice dobrze wiedzieli, że córka ma rację, że mają to gdzieś. Mogłaby pojechać na koniec świata i tak by się tym nie przejęli. Nie chcieli jej pozwolić bo obawiali się, że będzie mogła być tam szczęśliwa. Nie ma prawa dobrze się bawić bo niby przez nią zginął brat. Powinna mieć to na sumieniu.
" Strasznie się cieszę. Jutro wyjadę już na zawsze i nigdy nie wrócę. Pierwszy raz jestem strasznie dumna z decyzji, którą podjęłam. Zawsze się bałam co powiedzą gdy się dowiedzą. Czy będą wkurzeniu i jak bardzo, teraz już się tym nie przejmuję. Nadal przed oczami mam ich zaskoczone miny gdy im powiedziałam, że bez względu na wszystko pojadę tam. Niech sobie myślą, że będę tańczyć tak jak mi zagrają. Może James'a mogli by trzymać na smyczy, ale nie mnie. Ja jestem wolna .. może nie całkiem. Wkrótce będę. Nie mogę się doczekać "
Alice była tak zafascynowana, że od razu zaczęła pakowanie. Najpierw wyjęła trzy duże walizki, ale później dwie większe schowała z powrotem. Zdecydowała, że nie będzie zabierać dużo rzeczy, bo będzie za dużo wspomnieć. Ma spoko oszczędności, więc będzie ją stać na kupienie nowych ubrań i innych rzeczy. Normalny człowiek pakujący się, który musiałby zapakować się w jedną dosyć małą walizkę wybrałby ulubione rzeczy. Na przykład bluzkę, którą mógłby nosić cały czas lub lub przedmioty do, których strasznie się przywiązał. Lecz Alice tak nie robiła. Zabrała ubrania, których nigdy nie widziała na oczy lub nigdy nie założyła. Tylko tak na początek, żeby wystarczyły jej na podróż, a potem wybierze się na zakupu. Jest w stanie zrobić wszystko, żeby zacząć od nowa i zapomnieć lub chociaż będzie na tyle szczęśliwa, żeby nie myśleć o tym cały czas. Podczas pakowania ktoś zadzwonił.
- Tak ?
- Cześć Alice - zabrzmiał jakiś gruby nieznajomy głos chłopaka. - Podobno wyjeżdżasz - ? - zapytał takim tonem jakby dobrze już znał odpowiedź.
" Tylko rodzice wiedzieli, że wyjeżdżam. Nie wiem w jakim celu zaczęli to wszystko każdemu opowiadać. Minęło parę godzin, a ja już dostaję telefony od nieznajomych "
- A kto mówi ? - zapytała zaciekawiona.
- Znajomy ze szkoły ... To prawda ?
- No tak to prawda .. - mamrotała.
- Nie masz odwagi tu zostać ? Jesteś zwykłym tchórzem. Zrobiłaś coś takiego i masz na to na sumieniu. Chcesz po prostu uciec, bo uważasz, że tak łatwiej. - zaczął mówić wkurzony. - A może powinnaś pogodzić się z tym i żyć dalej. A zacznij od przyznania się, minęło już siedem miesięcy, a jeszcze nikt nie usłyszał tego z twoich ust. ( jeśli ktoś nie zrozumiał, chodzi o to, że nie przyznała się, ale też nie zaprzeczyła )
Wiedziała, że kiedyś to nastąpi, ale nie wiedziała, że tak późno. Domyśliła się, że był to jeden ze znajomych brata. Nikt nie mógł się pogodzić, że taki wspaniały chłopak zginął, a dziewczyna, której bardzo daleko brakowało do ideału nadal stąpała do ziem.
- Możliwe - powiedziała cicho.
- I co myślisz, że ucieczka Ci pomoże ? W takim razie mylisz się, cokolwiek będzie robiła i mówiła do końca życia wszyscy będą obwiniać Cię o jego śmierć.
- I właśnie dlatego chcę uciec - odparła obojętnie. Jednak ta obojętność szybko zamieniła się w żal i smutek. Dziewczyna zaczęła płakać.
- Będziesz żałować tego co zrobiłaś - powiedział i rozłączył się.
" Chcę zniknąć, nie chcę już tu być. Wiem, że to nie moja wina, ale gdy słyszę jak inni oskarżają mnie o to sama zaczynam w to wierzyć. Co raz trudniej jest mi to znieść. Na szczęście wkrótce wyjadę stąd. Będzie dobrze "
Alice z wrażeń usnęła. Nie wzięła kąpieli ani prysznica, spała w ubraniach. Noc przespała dobrze, nie obudziła się ani razu. O 4 rano obudził ją budzik. Ustawiła go tak na wczesną porę bo bała się, że zaśpi lub coś pójdzie nie tak. Uderzyła mocno w zegarek, żeby przestał dzwonić, potem wzięła go do ręki i jeszcze nie do końca otwartymi oczami spojrzała, która godzina. Jak wspomniano wcześniej była 4 rano. Odłożyła go, przeciągnęła się i usiadła. Wyciągnęła z pod łóżka ciepłe kapcie w tym samym czasie przecierając oczy. Założyła je i zeszła do kuchni. Z lodówki wyjęła mleko, które potem podgrzała, a z szafki wyciągnęła płatki. Powolnie przeżuwając kęsy śniadania zakończyła posiłek. Wzięła szybki prysznic, ubrała się i zadzwoniła po taxi. Wróciła do pokoju po walizkę, miała już wychodzić gdy nagle zmieniła zdanie i poszła do sypialni rodziców.
- Może kiedy kiedyś poznacie prawdę - szepnęła im do ucha, potem złożyła delikatny pocałunek na obydwu policzkach.
" Chyba nie usłyszeli tego co powiedziałam, nadal spali. Może powinnam obudzić ich i powiedzieć, że już jadę, ale nie tego nie zrobiłam tego. Moim zdaniem nie zasługiwali na to. Wiedzieli kiedy i gdzie wyjeżdżam, więcej im nie powinno być potrzebne "
Po paru godzinach podróży samochodem dotarła na lotnisko. Nigdy wcześniej nie latała samolotem, więc było dla niej to coś nowego. Kolejnym punktem podróży był punkt oddawania i prześwietlania bagaży. Kolejka była strasznie długa, chyba jako jedyna nie była zdenerwowana. Większość ludzi pośpieszała innych i przeklinała pod nosem, a ona rozglądała się do o koła. Ogromnie się cieszyła, że niedługo opuści to miejsce. Wkrótce nadeszła jej kolej.
- Mogę walizkę ? - zapytała.
- Ale to chyba .... a to bagaż podręczny - mamrotał zawstydzony.
- Tak, mogę ? - wyciągnęła rękę.
- Oczywiście, proszę - odparł podając dziewczynie walizkę.- Mało rzeczy jak na taka podróż.
- No cóż - odparła.
- Wycieczka ... co ?
- Nie powinno to pana interesować, ale w każdym razie to przeprowadzka - powiedziała, wyciągnęła uchwyt walizki i poszła.
Mężczyzna strasznie był zaskoczony. Samotna nastolatka wyprowadza się do Londynu z małą walizeczką pod pachą. Do samego momentu wchodzenia dziewczyny na pokład przyglądał się jej. Zastanawiał się skąd miała tyle odwagi na tak poważną decyzję. Wreszcie weszła na pokład i zajęła miejsce obok okna. Przez jakieś 5 minut miejsce obok mniej było puste, a pilot przez mikrofon powiedział, że z powodu jakiegoś opóźnienia jednego z pasażerów muszą przesunąć start o kilka minut. W ostatniej chwili na miejsce usiadła zadyszana dziewczyna 16-17 lat, blond włosy i brązowe oczy. Wyglądała na sympatyczną. Alice nie zauważyła dziewczyny i nadal wyglądała przez okno.
- Pierwszy raz ? - uśmiechnęła się.
- Aż tak bardzo widać ? - zaśmiała się cicho.
- Nic nie szkodzi. Lori - odparła i podała rękę.
- Alice.
- Całkiem ładnie. Wycieczka ? - zapytała zaciekawiona.
- Nie ... - ciągnęła.
- Uciekasz gdzieś - odparła stanowczo.
- Coś w tym kierunku. - mówiła zawstydzona.
- Nie masz czego się wstydzić. To normalne - uśmiechnęła się i poklepała ją po ramieniu.
- A ty za pewne wybierasz się na wycieczkę, bo nie wydaję mi się, żebyś była osobą, która miała powody, żeby gdzieś uciekać.
- W takim razie mylisz się, ale akurat teraz to coś innego. - uśmiechnęła się.
- Opowiadaj.
- Moje historia jest nieco dłuższa ..
Spojrzała na zegarek i dodała:
- Mam czas.
" Nie wiem o niej wiele może tyle, że ma na imię Lori, ale to jeszcze o niczym nie świadczy. Mogła podać imię na poczekaniu, ale nie będę jej o nic posądzać. Dopiero ją poznałam. Wydaje się być sympatyczna , a tacy ludzie w zwyczaju nie mają kłamać. Przynajmniej tak mi się wydaje. Nie mam zamiaru jej wypytywać, ale ciekawi mnie wiele rzeczy. Kim jest, jaka jest, skąd pochodzi i wiele innych. Może dowiem się czegoś kiedy zacznie opowiadać swoją historię. "
- Zacznę od tego, że mieszkam w dużym mieście, jestem raczej zwykłą nastolatką, mam wady jak zalety .. z resztą jak każdy. Moi rodzice są bogaci, ale nie sugeruj się tym. Nie jest rozpieszczoną córeczką tatusia, nie zawsze dostaje to czego chcę. Z trudem wyprosiłam pieniądze na wycieczkę od czego wszystko się zaczęło.
Opowiadała o tym jak bardzo marzyła od paru lat, żeby pojechać do Londynu. Przez dłuższy czas rodzice nie chcieli wyrazić zgody na wyjazd, ale nie ze względu na brak pieniędzy. Powodem było to, że martwili się puścić ją w tak daleką podróż samotnie. Obawiali się, że coś może się jej stać, a oni nie będą mogli nic zaradzić.
" Może to trochę śmieszne, ale z wielkim zaciekawieniem słuchałam jak Lori opowiadała o tym jak rodzice martwili się o nią. To całkiem przeciwna sytuacja do mojej. Moi rodzice mają totalnie gdzieś co się ze mną dzieje. Po jakimś czasie przeprosiła mnie, że tak strasznie mnie zanudza, zaśmiałam się i odparłam, że to na prawdę ciekawe. Starałam sobie wyobrazić jak to by było gdyby moi rodzice byli racy opiekuńczy jak jej."
Po paru miesiącach próśb rodzice zgodzili się na wyjazd do Londynu w wakacje. Wiedziała, że będzie świetnie się bawić, ale nie spodziewała się, że kogoś pozna. Jej wyjazd miał na celu głównie rozrywkę, więc nie marnowała czasu na szukaniu chłopaka. Po paru dniach pobytu poznała w mieście przypadkowo całkiem miłego chłopaka. Z początku była to zwykła znajomość, która potem przerodziła się w przyjaźń. Zaczęły się codzienne spotkania i szczere rozmowy. Po jakimś czasie chłopak wyznał jej miłość. Zaczęli się ze sobą spotykać. Lori była pewna, że gdy tylko wakacje się skończą uczucie między nimi pryśnie. To były najszybsze tygodnie w jej życiu. Chłopak namawiał ją, żeby została bo to nie tylko wakacyjny romans,a coś więcej. Lori uważała, że nie warto poświęcać wszystkiego dla czegoś co nie jest pewne.
- Ale nadal nie rozumiem . - ciągnęła zakłopotana.
- Czego ? - zapytała.
- Jakoś tutaj trafiłaś, więc musiałaś zmienić zdanie.
- No własnie wiedziała, że o to zapytasz - zaśmiała się.
- Nie pozwól mi czekać i powiedz co było dalej.
Lori wyjechała. Była pewna, że będzie szczęśliwa, ale było przeciwnie. Była tak strasznie smutna i załamana. Mijały tygodnie, ale nic się nie zmieniło. Wreszcie doszła od wniosku, że nie umie bez niego żyć. Miał rację, że to było coś więcej niż wakacyjna miłość.
- Wsiadłam do najwcześniejszego samolotu i tak tu trafiłam - uśmiechnęła się szeroko.
Alice zaczęła płakać.
- Dlaczego płaczesz, aż tak Cie zanudziłam ? - zapytała podając jej chusteczkę.
- Nie .. jestem wzruszona tym, że zostawiłaś wszystko dla niego .. to się nazywa prawdziwa miłość - przetarła chusteczką twarz.
- Ty też kiedyś spotkasz tego jedynego - pocieszała ją jak tylko mogła.
Podróż była długa, a dziewczyny zmęczone, więc zasnęły.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz